YENİK SERÇE

Yaban
ve asi
dağlara dağılan taylar gibi
ve yangın gençliğinin alazında ışıltılı bıçaklar gibi...

Adana’da yollara dizilmiş garlarda,
çığlık çığlığa peronlarda
çocuklar gibiydi gözleri.

/Adı Nevin,
şarap içer, rüzgâr giyerdi geceleyin.../
 

O, kanadı kırık bir kuştu,
beyaza vurulmuştu;
kimseler görmedi bir başka renk sevdiğini.
 

Kimseler…
Görmedi kimseler kirlendiğini...

/Adı Nevin,
 hüzün kokar ve korkardı geceleyin.../

  
“Kendini martılarla bir tutma” derdim; “senin kanatların
 yok. düşersin, yorulursun, beni koyup koyup gitme ne olursun!”*
 

O, kanadı kırık bir kuştu,
gülümserken vurulmuştu.

 
Kimseler görmedi uçtuğunu.
Kimseler…Görmedi kimseler öpüştüğünü.
 

/Adı Nevin,
özlem tüter ve ç(ağlardı) geceleyin./

“Işığın” diyordu: Kırılıp düştüğü yerlerden geliyorum; karanlık kördü ve acımasız... Ellerimle  kırdım ben de kalan kanatlarımı; kanatlarımı kanatmaktan geliyorum...

O bir yenik serçeydi sıkılınca ağlamaya çıkardı. Sonra da çift çıkardık; kar yağardı, biz dinlemez, çıkardık!O kentte bütün sokaklar biz yan yana yürümeyelim diye dar yapılmıştı, insanlar dar yapılmıştı, çıkardık!

Kar durmazdı, üşüşürdü saçlarına ve hep bir şeylere ağlardı o karlı havalarda...Avurtlarına çarpan kar taneleri, gözyaşlarının sıcaklığına çarpıp erirdi.Erirdi... Biz yan yana, yana yana... Yana yana!

/O bir yenik serçeydi sıkılınca ağlamaya çıkardı,
 ben yürüsem bütün yollar ona çıkardı.../

Gitti... Kanatları yüreğimdeydi.
Kalan, elimde minyatür bir kuş şimdi.
Yitirdim o aşkın kimliğini;
h ü k ü m s ü z d ü r...

 /Adı Nevin,
 ihaneti tutuşturduk bir sabahleyin!/
---------------
 Attila İlhan