YÜZDE YÜZ/SÜZLÜK

YENİ BİR YÜZ

                                         “götürür uykulu atları onları

çarmıhlar çıkmazına.”

           -Lorca-

(Artıktık artık):

Uğultuların artığıyız be çocuk; spermlerin, rahim kanlarının,

eski dolunayların; kesilip yakılmış ağaçların, susan dağların,

aldatılmış avuntuların, kirli lavaboların, anlaşılır günahların,

ezberlerin, “ilk”lerin, dinmeyen şehvetlerin, kimsesiz özlemlerin,

 tanıdık kederlerin, zalim yenilgilerin, apansız gerçeklerin,

riyakar sevinçlerin, gündelik zaferlerin;

zaferler tiner gibi uçucu, yenilgiler kalıcıdır...

.

Bayat yenilgilerle

bu tükürülmüş hayatların gündüzlerinde

ve miyop gözlerinde,

yorgun gölgelerinde

artık

artıkların

da

artığıyız

biz.

Geceleri bir yıldız ansızın kayarken gökte

düşün ki çağların, milatların tortusuyuz biz...

/Daha yorulur günler, güller;

anısı, dikeni kalplerimizde.

Her aşk kendi tabutunu da taşır.

Kaç bahar vurulur hırslı, telaşlı günlerimizde…/

Bakabilsek utanacak, duyabilsek ağlayacaktık;

ne dosdoğru yaşayacak cesaretimiz,

ne an’lara, günlere iz bırakacak sabrımız kaldı,

herkes geldi

ve gitti.

Herkes gitti!

Vicdanlarımızda yalan yanlış nice iz kaldı...

                                 Yüzde yüz/süzlük

yeni bir yüz

artık

tükürülmüş

hayatların

gündüzlerinde

böyle

savrulacaktık,

karaya 

vurmuş

yaralı

martılar

gibi

yalnız

yaşayacaktık

ve

yaşayıp,

yaşamdan

çok

şey

umarak,

yetişkinler ormanında kaybolacaktık...   

Sanal aşklar, nankör şehvetler arasında

buruşturup yılları anısız kalacaktık.

Hayatlarımıza hükmeden dişliler arasında,

günlerimizi ihanetle kutsayıp,

özgürlüklerimizi domates gibi satacaktık…

Satacaktık…

Satacaktık! 

Saman balyaları gibi oturup yılların sofrasında,

ağrılarla uyuyup çağrılarla uyanarak,

zaaflarımızla kol kola dolaşacaktık...

1+1+1=0

Artık,

yeni artıklar olacaktık!

/Daha yorulur günler, güller;

anısı, dikeni kalplerimizde.

Her aşk kendi tabutunu da taşır

Kaç bahar vurulur hırslı, telaşlı günlerimizde…/

Bu tükürülmüş hayatların gündüzlerinde,

Artık ne kartallar gibi yaşayacak çehremiz,heybetimiz;

ne bir anı bırakacak yüzümüz kaldı;

herkes geldi

ve gitti...

Herkes gitti!

Vicdanlarımızda yalan yanlış nice iz kaldı…

                      Yılmaz Odabaşı,1995, Ankara