DİNMEMİŞTİR AŞK

I

Dinmemiştir

aşk;

yine de dalgındır elleri aşkın

ve sıcaktır

bir yurt kadar...

Bir de burada uçurum kokar kadınlar.

Susarlar…Geceler boyu susarlar.

Yorgun tenleri terli avuçlarla;

kırık bir dal mı,

yağma bir bahçe mi ömrümüz?

II

Yağmur

dinmiştir

de bilinir dinmemiştir korku.

Hava çığlık ve tükürük kokmaktadır.

Bir de geçip gidince atlar ve şarkılar;

geride bütün suları bıçaklanmış bir akşam...

Bütün suları bıçaklanmış,

rengine rehnedilmiş bir akşam;

unutmuş sevişmeyi,

sebebini

ve kendini,

bir akşam...

Ben de bütün kıyıları kurşunlanmış bir aşksam,

ses de ölmüştür artık.

Geriye kalan kendisi kokmaktadır;

ve şubat ayaz,

çığlık uçurum kokmaktadır…

III

Çünkü sevda da bir ayaz-

sa artık bütün gülüşler tutukludur...

/Bu yüzden gökyüzündeki son ıslak bulutu da biz

çözeceğiz.

Ama daha çok tüfek ve daha çok aşk gerek…/

Aşk gerek!

Çünkü önce aşk, sonra göç başlar.

Göç başlar burada:

s      v     u     u          a       k     a

   a        r     l      r           ş      l        r !

Geride bütün suları bıçaklanmış bir akşam...

                                   1992, Diyarbakır