GÜNE DÖNERSİN 

Garına ve akşamına varmamış bir trenle

yolcusun özlemin, kimliğin

ve arka cebinde terlemiş biletinle.

Sen iki ömrü törpülerken sevgilim

ve sürdürürken o civan ısrarı kederinle,

tut ki nice trenler kalkacak dünyanın her yerinde; 

sonra da biz kalkacağız /topla kendini!

Şimdi elini tutuşum bir anıdır /sen güne dönersin;

tren usul usul gelir, azar azar gidersin.

Ben de burada özlerim rengini yüzüne yazdığım bir çiçeği...

Yüzlerce, binlerce bölünmüş kanıyorsun/topla kendini!

Ve hüzün kara bir bulut gibi çöküyor gözlerine.

Ötede güz çöküyor üstüne yaz mevsiminin.

Her mevsimin tükenişi  bir intihar çağrıştırırken bende,

güzse hep aynı iklim yara yerimde...

Git,

uzaklığa dolan yol gibi dol hasretime...

                          Yılmaz ODABAŞI, 1987