SENİN İÇİN

                                         “her yerde bırakıp gittin beni gözlerinle

düşlerin yüreğiyle bırakıp gittin beni

yarım kalmış bir cümle gibi bırakıp gittin

gelişigüzel bir nesne, bir iskemle gibi

yazla birlikte biten kısa bir tatil

çekmecede bir kart gibi bırakıp gittin...”

                   -L.Aragon-

Senin

için

yaz,

hep aynı bulutlarla geliyor.

Kalbine sokulan yeşiller sararıyor

ve yazgısı iklimlerin,

hep daracık pencerende kalıyor...

Senin

için

şu upuzun sokaklardaki görkemli bahçelerde

kısacık güller oturuyor.

Sahillerde takalar,

şehirlerde kışkırtıcı sevinçler dolaşıyor...

senin

için

yalnızlık,

kalbine bir kez daha kırbacıyla giriyor.

Eski güftelerin sözleri birden ayaklanıyor...

Senin

İçin

odalar, sofalar utanıyor.

                   O saat bulvarlara serseri yağmurlar yağıyor.

                   Yağıyor…

                   Sen eskiyen bedenini kederle ovuşturuyorsun.

Sen şehrin dinmez uğultusunda

geceye şarkılar söylüyorsun...

Senin

için

yoksul ve mahcup evlerde fokurdayan demliklerin buğusu

gözlerine düşüyor.

Anılar defter sayfalarında kurutulmuş çiçekler gibi susuyor.

Susuyor...

Senin

için

terk edilmiş bir adam şimdi şiirler yazıyor;

göğsünde yerin bomboş duruyor…

/Herkes seçti adamını ey kadın.

Herkes... Sana bıraktı yalnızlığını!/

Senin

için

sensiz her günümü bir yüzyılla saydım.

Yeni bir yangına milat var artık.

Düştü tetiği yüreğimin yığıldım

kaldım...

                    Yılmaz Odabaşı/1997,Ankara