DAĞLAR DAĞILDI

          KENTLER YENİLDİ DİYORLAR  

          “Şarkılarımda ağlamak var bir şarkıya.”

                                       -Ülkü Tamer-

           I

          Artık hayatlarımız düşlerinden sökülüp monte ediliyorlar. Üstümüzde ne kuşlar ne dolunay... Böyle alkole batmış akşamlar, sersem sabahlar; gittikçe tuzak, sevdikçe ihanet, sevdikçe batak! Herkes kavramış da ötekini çaresizliğinden  emeğinin tabutuna zar atıyorlar; sonra alkolün esrik tadından etin vahşi tadına sızıyorlar ve sokak çocukları her gece gökyüzüne eksik yatakların şarkısını söylüyorlar...

       Kirvem, buradan görünmüyor uzun koyaklar;

       yine o dağların ardı yâr,

       ama vuslat bir uzak diyar.

       Dağlar dağıldı, kentler yenildi diyorlar!

       Böyle geçip giderken uzun zamanlar,

       kimleri unuttuk kimler kalanlar?

                                II

                                Kimleri unuttuk kimler kalanlar? Ve suyla değil, tükürükle yıkananlar

                        birbirlerine dantel takımlarını, iyi hâl kağıtlarını gösteriyorlar.

                               Siz hayatı böyle mi bellediniz!

                               Bulutlara çizdiniz ömürlerinizi;

                               siz hayatı böyle mi?

                               Böyle gelip geçerken uzun zamanlar,

                               kimleri unuttuk kimler kalanlar?

        III

       Artık cennet düşleri yeni cehennemler doğuruyorlar. Yoksullar yine varoşlarda  beraber ve solo şarkılar söylüyorlar; yine kargalar pisliyorlar mezarlıklara…Hep incinen, ama incelemeyen  kadınlar, her yeni güne bir Prozac’la katlanıyorlar ve rüyalarına intihar süsü verilmiş çocuklar, artık düşlerini gıcırdatmıyorlar...

       Oysa bir düş bulsa yaslanacak çocuklar…

      (Hayatın düşlere borcu vardır;

       çünkü hayatın insana borcu vardır…)

       Bir düş bulsa yaslanacak çocuklar…

       Böyle gelip geçerken uzun zamanlar,

       kimleri unuttuk kimler kalanlar?

         IV

        Artık hayatlarımız düşlerinden sökülüp monte ediliyorlar. Çatılarda  serçeler üşüyor, düşenler yitiyor, kalanlar yürüyorlar…Orospular uzun bacakları ve slikon memeleriyle caddeleri pervasız arşınlıyorlar.Artık en namuslular orospular; bu yüzden yağmurlar şehri boşuna yıkıyorlar...

        Kirvem, buradan görünmüyor uzun koyaklar;

        yine o dağların ardı yâr,

        ama vuslat bir uzak diyar.

        Dağlar dağıldı, kentler yenildi diyorlar!

        Kirvem, burada ne nüshayız ne asıl;

        susmuş kanun, bitmiş fasıl.

        Bizi hiçliğe yazıyorlar.

        Bizi hiçliğe yazıyor...

                                İstanbul, Eylül 2002