YAŞANANI ANILAR KANATIYOR

(Sabırla adımızın kesiştiği yer neresiydi?

Ünlemlerden hayatımızı ayıran neydi?

Heceleyerek tükenebilir o en büyük yıkımlar

ve usulca bitebilir en uzun yolculuklar…)

Yollar mı?

Israrla büyüyen bu uçurumlar;

kalbim, mayınlanan bu kentlerin kaçıncı gecesinde?

Doğrulan ne ve de artık boğulan neydi?

Kentleri dövmeliyim yüreğimin örsünde.

Aşkla alev alev çoğalsın küllü yürek;

ben bu sessizliği büyütemem yüzümde...

Fotoğrafım mı düşen kimliğimden, adım mı?

Suçluyum;

geçmiyor dağlara hükmüm kentler gibi suçluyum!

Sesim sürükleniyor bilinmez iklimlere.

Sırtımda hep kendini kanatan hançer;

aşklarım sınanıyor acıların örsünde…

Yanlışları sormalı;

yoksa yanlışlar vuracak doğruları...

Anıları sormalı

ki onlar susmayı hiç bilmiyor...

Gel, yanıtım ol, beni anlaşılır kıl;

yaşananı anılar kanatıyor...

            Yılmaz Odabaşı, 1987