PERVARİLİ BULUTLAR

Tenini sınar bir ustura ince ince sızar kan.

Bir tren sisleri yara yara geceyi çizer raylara.

Bir adam, kapılmış da pervarili bir buluta

gider kendi kendine, kendi kentine...

Adamı orada unutmuşlar...

Üşütürken ömrümüz rengini paslı yalnızlıklarda

kime baksam yanlış hayatlarda hep alabora;

sana baksam bir Malatya kaysısı gibi unutulmuş dalında.

Her vagon bir trene kapılmak rüyasında.

Vagonları orada unutmuşlar...

Her sevda yanılgıda, her menzil bir ıskarta.

Herkes bir yer açmış kendi uçurumuna...

Yaşanır mı böyle şekilsiz, böyle kimsesiz, sessiz?

Böyle limansız, böyle imlâsız, yârsız?

Sevgiyi sularda unutmuşlar...

Biz yenildik... Daha çok yenecekler!

Mağlup olmak artık soyluluğumuz...

Böyle pusatsız, böyle şarkısız, sazsız:

Beni burada unutmuşlar...

Acımamışlar... Hiç acımamışlar

Ne bulut bırakmışlar ne çocuk,

ne bahar bırakmışlar ne de yolculuk;

bunu bildikçe üstlendim cinnetimi...

Zulmü yurdumda unutmuşlar!

Sen şimdi buruşmuş ayrılıklarda,

şimdi lime lime yoksulluklarda

kalbindeki güllerin tozunu alıyorsun;

sen başın dimdik geçerken acılardan

sabrın dağlarını parçalıyorsun.

Seni orada unutmuşlar...

Bizi ter içinde ayrılıklarda, bizi düzenbaz şarkılarda,

bizi günlerin çökmüş avurtlarında, sökülmüş uykularda;

trenler sisleri yara yara geceyi çizerken raylara

ilkyazların kapısında bizi kar boranlarda:

Unutmuşlar...Unutmuşlar!

Böyle limansız, böyle imlâsız, yârsız,

böyle zulasız, böyle şarkısız, sazsız.

Seni orada... Beni burada

öyle hasret bir dokunuşa...

Unutmuşlar... Unutmuşlar!

Bu şehirlerin rezil uğultusunda

biz yenildik...Daha çok yenecekler!

Mağlup olmak artık soyluluğumuz...

Pervarili bulutlar bunu bilmeyecekler.

Pervarili bulutlar bunu bilmeyecekler...

Yılmaz Odabaşı 

"Buğulu Atlas" adlı kitabından.1.Basım 2002, Alfa Yayınları

http://www.kitapyurdu.com/kitap/default.asp?id=67788