SINIRA VURUYORUM

SINIRSIZ VURUYORUM

Kendi katline ilişmiş

şu benim sürgün ömrüm.

Sonrası intihar kokan bir sevda

Uçurumlarda;

uçurumlar kendi diliyle anlatılır...

Düşecektim ya,

sanki sen atıldın birden boynuma.

Göğe yaz…

Göğe yaz uçurumlar da aldatılır.

Kanıyorsa kan revan, ömrün;

uçurumlarda yaslı ülkeler ağlatılır...

Bir gül’dür benim ülkem

uslanmaz

ve sulayan kendi gövdesini;

yollarını süngülerin,

rahmetini buzulların kestiği...

Daha sınıra vuruyorum/sınırsız vuruyorum.

Ey ülke, rahmine al ve yeniden doğur beni.

Ben de o şarkının girişindeki sözlere…

Sözlere vuruyorum/apansız vuruyorum.

Bu yüzden sesim,

şimdi yakılmış defterlerdeki...

Tartılsam ağırlığımca hüzün gelirdim

artarken gecede siren sesleri.

Ben de o cinayetlere sınamıştım gövdemi;

kapımda kül ve yaftalı cinayet bekçileri...

Sesim,

bu yüzden o eski ölümlerde kan lekeleri.

Sesim,

ağırlığımca zincirlerdeki...

Sesim,

fırtına sonrası karaya vuran cesetlerdeki.

Sesim, o kanlı gömleklerdeki...

Bu yüzden ben de faili meçhûl bir cinayetim.

Bulun benim katilimi!

            Yılmaz Odabaşı/1989, Diyarbakır