BİLEKLERİMDE BAYAT BİR İNTİHAR

Geliyormuşum;

pencerelerde yaz

ve bileklerimde bayat bir intihar.

Oysa ölünecek bir şey yokmuş,

gidince sen,

yaşanacak bir şey olmadığı kadar...

Yanıyormuşum;

vardığım yere bırakıp kendimi.

Atlasında yeryüzünün

çılgın

ve çirkin

ve hüzünle oyalanan;

yüreğimde kül tadı nice yangından kalan...

Ölüyormuşum;

senin saçların uzuyormuş üstelik.

Ölünce ben, cıgarayı da bırakıp taksit ödüyormuşsun.

Bedenin tecritmiş geçliğinden,

ikisi de yalnızmış,

geceler öpüyormuş memelerinden…

Bense geçliğimi pazarlıksız

ve hızla geçtiğimden;

bugünler saçlarımla birlikte şiir yazmayı da kısa

kestiğimden...

Piç kalmış aşklarla avutup kendimi,

bileklerimde bayat bir intiharın dikiş izleri;

gelip geçmiş yılların diş izleri ömrümde,

neşter ve gül’müş hayat.

Gülüyor...Gülüyor...Gülüyormuşum!