BİR LİSELİ SİLUETİ

                -Ferda için-

Hayat hattında acemi tayfalardık.

Ne avunduk sevinç müsveddeleriyle;

aşktan ikmale kaldık...

Bak her sabah bağıran yeni sabaha,

artık iklimler değişmiş, kuşlar da gitmiş,

tenimde eski ateş, gözlerimde fer bitmiş;

heybetli dağlar arasında

göğümde yıldız yitmiş...

Sen

hâlâ

anılarımın

en

beyaz

yanısın.

Sen, buğulu bir camın ardından izlediğim hayatın

yarısısın...

Sen, sağanakla gelen sabahlarda çok eski…

Çok eski bir şarkının adısın.

Daha adamlar şehirlere otomobillerle,

geceler anılarla birlikte gelir.

Silûetin giderek uzaklaşır, düşler de kilitlenir

ve efkârım bir yaralı ayrılıktan beslenir.

Kimse bilmez,

yıllar yılı hep aynı beyazla gezmek nedendi?

Olsun,

yirmi yıl seni özleyerek yaşlanmak da güzeldi!

Çünkü sen, buğulu bir camın ardından izlediğim hayatın

yarısısın...

Sen sağanakla gelen sabahlarda çok eski…

Çok eski bir şarkının adısın...