Yılmaz Odabaşı geldi. Elindeki kırmızı saksılarda iki çiçek. Hediye getirmiş. hiç üşenmemiş bir televizyon stüdyosuna gelirken elinde iki saksı taşımaya.   ‘İlk kez birileri hediye getiriyor bize...’ dedim. ‘bir şairin hediyesi de böyle olur ,olmalı zaten’ diye ekledim.

 

     ‘Sen bu güncel meselelere çok takılıyorsun, boşver biraz Cüneyt, kalemin güçlü senin kalemine ve yüreğine yüklen’ deyiverdi.

     Hem de kolayca langadanak.

Kem küm ettim, ‘ama..’ ile başlayan bir kaç cümle söylemek istedim. Sustum kaldım. Sahi engel olan neydi, neden daha az yazar olmuştum, neden geniş zamandan kaçıp şimdiki zamana sığınmıştım. Hani nerede kalmıştı roman kahramanlarının peşinden gittiğim o zahir ağır zaman aralıkları. Neredeydi amatör aşk şiiri yazmanın heyecanları?

     Ne olmuştu da medya maymunlarına, gazetelerin güncel köşekenelerine sardırmıştım?

    ‘Bunları bile konuşmaya kalksam beni sevenler benim onlara olan sevgimden şüpheye düşer oldular Yılmaz abi...’ diyemedim. Desem belki sonrasını da anlatmam gerekecekti. ‘Çok fena yenildim Yılmaz abi’ diyecektim, ‘Bir yenilgi bir başka yengilgiye neden olmaz biliyorum ama tadım kaçtı bir kere’ diye eklemem gerekecekti. Belki bir kaç damla gözyaşı biriktirecektim gizlice. Bir şairin anlayışına sığınacak, içimdeki kuşun kanadının neden kırık olduğunu anlatacaktım.

     Uzayacaktı bu mevzu. Oysa ben bu mevzulara girmez olmuştum. Günlük gazeteler ve internet sitelerinde bir bok çukurunun içinde debeleniyor ve ‘işte hayat bu’ diye günlük zaferlerde kendime merhem oluyordum.

     ‘Güncel yazma cüneyt’ dedi Yılmaz Odabaşı. Walter Benjamin bir sözü var ‘güncel yazı edebiyatın bok çukurudur’ der, haklıdır.’dedi.

    ‘Valla haklıymış’ dedim.

     Sonra bir sessizlik oldu.

     ‘Çok ilginç mesela ben 1991 yılında yazdığım şiire bakıyorum bugün 19 yıl üzerinden geçmesine rağmen hala okunuyor, edebiya böyle birşey,’dedi.

     ‘Hangi şiir acaba?’diye aklımdan geçirdim.

     ‘Ben sizin bir şiirinizi panoma asmıştım uzun süre durmuştu’ deyince bu sefer o ‘hangi şiirdi?’ diye yüksek sesle soruverdi.

    Hatırlayamadım, mahcup hissettim kendimi.

    Ben ki üniversite yıllarımda cüzdanımda para yerine sevdiğim şiirleri taşırdım. Ne oldu da şiir rüzgarlarını hayatımın yelkenlerinden çıkarttım. Ne zamandan beri sevdiğim şiirlerin dizelerini isimlerini unutmaya başladım.

     ‘Uzun hikaye...’

      Yılmaz Odabaşı’nı yerleştiği köy hayatına, çiçeklerinin ,şiirlerinin yanına uğurladık sonra. O gitti ama onun söyledikleri üşüştü aklıma. Tüm gece  konuştuklarımızı düyşündüm kapılarımı kapatıp sessizce. Neşem firar etmiş, keyfim kederlenmiş, bir bulut gelmiş, demir atmıştı yüreğime.

    Sis sessizce doldurdu evin içini...

    Ertesi gün bu satırları yazmadan önce yılmazodabaşı.com.tr’ye girip o sevdiğim şiiri aradım ama nafile.Yine de Yılmaz Odabaşı’nın 19 yıl önce yazdığı o malum şiiri buldum.

    Sanki dün yazılmış gibi taze.

    Ben yazmışım kadar içten.

    Bana yazılmış kadar benden.

    Üstelik benim gibi zamana yenik düşmüş de gözükmüyor hiç.

     Şiiri okuyorum, öpüp başımın üzerine koyuyorum. Aklım kuşlara gidiyor yine.  Biliyorum ki o kuşlar benim şiirimi alıp uzak diyarlara kaçırdılar, yine o kuşlar ansızın o şiiri getirip kalbime koyacaklar... 

     (...)