HAYAT

GÜL KOKULU BİR SAĞANAK YİNE

Gözlerimin önünde ıslak dağların kabaran yalnızlığı.

Ne varsa uçurumlar eşiğinde,

hüzünlerle yalpalayan ne varsa,

gözlerimin önünde

ve hayat  gül kokulu bir sağanak yine…

Bir şeyler anlatmak istiyor hayat

ve alıp götürmek bir şeyleri kurt sofralarına…

Gün batıyor...

Gün batıyor bukağısı paslı bir sevinç oluyor yalnızlığım.

Unutuyorum sevgilim suretini;

durgunluğum “niçin”di unutuyorum…

Gün batıyor...

Gün batıyor ürkek yıldızlar dolanıyor yalnızlığıma.

Umurumda değil ne bu yağmur ne ayaz

ne de bu kerpiç kokusu havada;

unutuyorum, sabaha kadar, gün batıyor.

Geciken sabahlara koşuyor kuşlar

gözlerimin önünde

ve hayat gül kokulu bir sağanak yine…

                                        1984, Bursa